มิตรหน่ายแหนง เพราะเอ่ยขอในกาลไม่ควร
อกาเลน ยาจนาย จ อ่านว่า อะกาเลนะ ยาจะนายะ จะ
มิตรย่อมแหนงหน่าย เพราะไม่ไปมาหาสู่กัน
อสโมสรเณน จ มิตฺตา ชีรนฺติ อ่านว่า อะสะโมสะระเณนะ จะ มิตตา ชีรันติ
มิตรย่อมแหนงหน่าย เพราะอยู่คลุกคลีเกินไป
อจฺจาภิกฺขณสํสคฺคา มิตฺตา ชีรนฺติ อ่านว่า อัจจาภิกขะณะสังสัคคา มิตตา ชีรันติ
ควรคบกับคนที่ยินดีคบด้วย
ภเช ภชนฺตํ ปุริสํ อ่านว่า ภะเช ภะชันตัง ปุริสัง
คนไม่ยินดีคบ ก็อย่าคบหา
อภชนฺตํ น ภชฺชเย อ่านว่า อะภะชันตัง นะ ภัชชะเย
คนด้อยปัญญา ได้รับสุข ย่อมมัวเมา
ลทฺธา สุขํ มชฺชติ อปฺปปญฺโญ อ่านว่า ลัทธา สุขัง มัชชะติ อัปปะปัญโญ
ฉลาดไม่ถูกเรื่อง ก็ไม่เกิดประโยชน์
น อนตฺถกุสเลน อตฺถจริยา อ่านว่า นะ อะนัดถะกุสะเลนะ อัดถะจะริยา
เวลาที่เป็นประโยชน์ นั่นแหล่ะคือ ฤกษ์ดี
อตฺโถ อตฺถสฺส นกฺขตฺตํ อ่านว่า อัดโถ อัดถัดสะ นักขัดตัง
ตนเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของตน
อตฺตา หิ อตฺตโน คติ อ่านว่า อัตตา หิ อัตตะโน คติ
แม้คนโง่จะมียศ ก็ตกเป็นทาสของคนมีปัญญา
ทาโส ปญฺญสฺส ยสสฺสิ พาโล อ่านว่า ทาโส ปัญญัสสะ ยะสัสสิ พาโล