บัณฑิตไม่ประพฤติกรรมชั่วช้า
น ปณฺฑิตา อตฺตสุขสฺส เหตุ อ่านว่า นะ ปัณฑิตา อัตตะสุขัสสะ เห-ตุ
อายุของคน ย่อมหมดสิ้นไป
อายุ ขียติ มจฺจานํ อ่านว่า อายุ ขียะติ มัจจานัง
อายุของคน สิ้นไปตามคืนและวัน
วโย รตฺตินฺทิวกฺขโย อ่านว่า วโย รัตตินทิวักขะโย
มิตรหน่ายแหนง เพราะเอ่ยขอในกาลไม่ควร
อกาเลน ยาจนาย จ อ่านว่า อะกาเลนะ ยาจะนายะ จะ
มิตรย่อมแหนงหน่าย เพราะไม่ไปมาหาสู่กัน
อสโมสรเณน จ มิตฺตา ชีรนฺติ อ่านว่า อะสะโมสะระเณนะ จะ มิตตา ชีรันติ
มิตรย่อมแหนงหน่าย เพราะอยู่คลุกคลีเกินไป
อจฺจาภิกฺขณสํสคฺคา มิตฺตา ชีรนฺติ อ่านว่า อัจจาภิกขะณะสังสัคคา มิตตา ชีรันติ
ควรคบกับคนที่ยินดีคบด้วย
ภเช ภชนฺตํ ปุริสํ อ่านว่า ภะเช ภะชันตัง ปุริสัง
คนไม่ยินดีคบ ก็อย่าคบหา
อภชนฺตํ น ภชฺชเย อ่านว่า อะภะชันตัง นะ ภัชชะเย
คนด้อยปัญญา ได้รับสุข ย่อมมัวเมา
ลทฺธา สุขํ มชฺชติ อปฺปปญฺโญ อ่านว่า ลัทธา สุขัง มัชชะติ อัปปะปัญโญ
เวลาที่เป็นประโยชน์ นั่นแหล่ะคือ ฤกษ์ดี
อตฺโถ อตฺถสฺส นกฺขตฺตํ อ่านว่า อัดโถ อัดถัดสะ นักขัดตัง