ความโลภ เป็นอัตรายต่อความดี
โลโภ ธมฺมานํ ปริปนฺโถ อ่านว่า โลโภ ธัมมานัง ปะริปันโถ
ทำการโดยไม่ใคร่ครวญ ไม่ดีเลย
น สาธุ อนิสมฺมการี อ่านว่า นะ สาทุ อะนิสัมมะการี
การอยู่ร่วมกับคนพาล เป็นทุกข์
ทุกฺโข พาเลหิ สํวาโส อ่านว่า ทุกโข พาเลหิ สังวาโส
คนฉลาด ควรรู้จักกาลควรไม่ควร
กาลญฺเจ ญตฺวาน ตถาวิธสฺส อ่านว่า กาลันเจ ยัดตะวานะ ตะถาวิทัดสะ
เมื่อถึงคราวทุกข์ ก็ควรมีสติ
นิจฺจํ ปชฺชลิเต สติ อ่านว่า นิจจัง ปัชชะลิเต สะติ
การไม่ประมาท เป็นมงคลสูงสุด
อปฺปมาโท จ ธมฺเมสุ อ่านว่า อัปปะมาโท จะ ธัมเมสุ
การเกิดขึ้นของผู้รู้ นำความสุขมาให้
สุโข พุทฺธานํ อุปฺปาโท อ่านว่า สุโข พุทธานัง อุปปาโท
การฟังพระสัทธรรม นำความสุขมาให้
สทฺธมฺมสฺสวนํ สุขํ อ่านว่า สัทธัมมัสสะวะนัง สุขัง
ภัย ย่อมมากจากคนคุ้นเคยกันนั่นเอง
วิสฺสาสา ภยมเนวติ อ่านว่า วิดสาสา ภะยะมะเนวะติ
ควรหลีกเลี่ยงคนพาล
จช ทุชฺชนสํสคฺคํ อ่านว่า จะชะ ทุดชะนะสังสัคคัง